Werken, werken Wim Hofman
Soms heb je de indruk dat er tijdens het vrije weekeinde harder gewerkt wordt dan tijdens de werkweek. Vooral als het mooi weer is, kom je wel op die gedachte. Je ziet wagens richting milieustraat rijden, de aanhangwagentjes vol gestapeld met tuinafval, afgebroken keukens, puin. Er wordt verhuisd, je hoort allerlei apparatuur, grasmaaiers, kettingzagen, ladders worden uitgeschoven, steigers gebouwd; je hoort schuurmachines, vrolijk gefluit tijdens het kwasten. Vooral in de tuinen spant men zich nu extra in. Dat is nodig omdat dit voorjaar zo warm is, dat tuinliefhebbers nu met de tong uit de mond achter al dat groeien aan moeten lopen.
In de volkstuinen bijvoorbeeld is het aanpoten.
Er wordt gefreesd, de kleikluiten moeten fijn en dat is eigenlijk al te laat: de grond had .al vol moeten staan met plantjes. De aardappelen hadden allang in hun bedjes moeten liggen. Bij de erwten, die al goed gegroeid zijn, moet rijshout geplant worden, zodat ze omhoog kunnen klimmen. Bamboestokken en buizen moeten al in de grond gedreven zijn. Netten gespannen. Wat de een naar de stort brengt, gebruikt de ander hier met plezier: oude elektriciteitsbuizen worden gebogen in de grond gezet. Ze dienen als geraamten voor tunnels en .netten. Afgedankte golfplaten dienen als afscheiding, beddenspiralen zijn klimrekken voor planten; stukken PVC-pijp worden kragen voor koolplanten, oude ramen worden een broeikas. Vorige week zaterdag was er opeens een oud tuinhuis dat verplaatst moest worden.
Het was, met wat herstelwerkzaamheden, nog goed te gebruiken. Het was van dik hout, maar dat maakte het ook zwaar. Gelukkig was daar opeens een half dozijn mannen van de volkstuinvereniging. Een ervan had verstand van de bouw van Stonehenge, een ander kwam met een karretje. Het leek veel te klein voor het gevaarte. De banden werden opgepompt, er werden balken opgelegd en met ijzeren buizen en met veel mankracht werd het huisje op het wagentje geschoven en in een soort processie werd het gevaarte wat wiebelend naar een tuin gebracht. Misschien was het eeuwen geleden met de bouw van Stonehenge ook zo gegaan. Uiteindelijk stond het huisje daar alsof het er altijd al had gestaan. Het blonk in de zon. Dat moeten jullie 'Nooitgedacht' noemen, zei een van de mannen, die misschien wel eventjes aan het welslagen van de hele onderneming had getwijfeld.
De mannen klopten hun kleren af en gingen een pilsje drinken en daarna gingen ze misschien nog meer leuke klussen doen. '